Tajfun nie taka prosta sprawa. Pociągi stoją, pada, wieje... tak gdzie się jest, tam jest się uwięzionym na jakiś czas. W moim przypadku była to uczelnia.

Choć zanim uderzyło w nas serce nr 15 uczelnia postanowiła, że utylizacja, zaplanowana pewnie już dawno temu, musi się odbyć. Przyjechał więc pan do naszego lab i w kilka osób pozbywaliśmy się starych, dwumetrowych manometrów. Wylewnie rtęci, łamanie szkła itd. W sumie to tylko podawaliśmy, a sprytny pan wszystko robił. Mieliśmy nawet uśmiechniętą panią z administracji, która biła brawo co jakiś czas podekscytowana.

Kwadratowy samochodzik utylizujący zwinął się w ostatniej chwili, ale kolega niestety stracił możliwość, bo pociągi zatrzymano. Przeczekaliśmy całkiem mocne uderzenie (z rana zupełnie się tego nie spodziewałam) i w przypływie radości zaprosiłam wszystkich (całe dwie osoby) na obiad.  Jak wyszliśmy chodniki wyglądały jakby ktoś na nich liście hodował, a w powietrzu unosił się zapach soków z połamanych gałęzi. Przeciągnięty obiad skończył się o 3:30 nad ranem podlewany umeshu.

A takie kruczki można było zobaczyć w Shibuya (zdjęcia Marek).

Jakby ktoś reflektował to jeszcze filmik z wiadomości FNN.

Japończycy mają dwa stany bycia, tak z grubsza oczywiście. Jak wychodzimy na lunch jest im albo za gorąco albo za zimno. A jeśli jest im idealnie to chyba po prostu pomijają ten fakt.

Chciałam jednak nie o ty, a trochę was update'ować o numerze 15, który nawet dostał nazwę - Roke (po japońsku Rookii). Przyspieszył nieco i już dziś wieczorem spodziewany jest w Tokyo. Jednak nie pada tak jak ostatnio i nawet nie wieje jeszcze tak mocno. W zasadzie poza nazwą nie różni się niczym od polskiej jesieni w tym momencie. Ogóle sprawę prezentują tak:

Duży wiatr, taifuu, od dziś podobno uderza w Japonię. Nic nowego w sumie, ale tym razem przejdzie wzdłuż kraju, a nas dosięgnie 22. wrześnie. Poczekamy zobaczymy, ostatni przechodził bardziej na południu, ale też wiało i padało.