O ironio. Całkiem nie tak dawno wrzuciłam link do lekcji noblowskiej, a dokładnie wczoraj mój japoński kolega mówił o niej. Dziś rano przywitał mnie powiew chłodu, choć za oknem słońce pełną gębą ogrzewało schłodzone nocą budynki. Strona wiadomości wydawała się być dość monochromatyczna pod radosnym zdjęciem naszej wielkiej poetki. Czuję, że jej znane w mediach zdanie powtórzę kilka razy na własnej obronie: to jest bardzo dobre pytanie, ale muszę się nad tym zastanowić. 

Lubię i cenię jej poezję. Na maturze trafił mi właśnie taki, wisławowski wiersz do analizy. Tak, jeszcze stary system jestem i sobie wycyrklowałam analizę wiersza, bo taki temat był dla mnie dość prosty. Nie jestem sobie w stanie przypomnieć jaki to był, ale jeden z czasów licealnych utkwił mi w pamięci.

MILCZENIE ROŚLIN

Jednostronna znajomość między mną a wami
rozwija się nie najgorzej.

Wiem co listek, co płatek, kłos, szyszka, łodyga,
i co się z wami dzieje w kwietniu, a co w grudniu.

Chociaż moja ciekawość jest bez wzajemności,
nad niektórymi schylam się specjalnie,
a ku niektórym z was zadzieram głowę.

Macie u mnie imiona:
klon, łopian, przylaszczka,
wrzos, jałowiec, jemioła, niezapominajka,
a ja u was żadnego.

Podróż nasza jest wspólna.
W czasie wspólnych podróży rozmawia się przecież,
wymienia się uwagi choćby o pogodzie,
albo o stacjach mijanych w rozpędzie.

Nie brakłoby tematów, bo łączy nas wiele.
Ta sama gwiazda trzyma nas w zasięgu.
Rzucamy cienie na tych samych prawach.
Próbujemy coś wiedzieć, każde na swój sposób,
a to, czego nie wiemy, to też podobieństwo.

Objaśnię jak potrafię, tylko zapytajcie:
co to takiego oglądać oczami,
po co serce mi bije
i czemu moje ciało nie zakorzenione.

Ale jak odpowiadać na niestawiane pytania,
jeśli w dodatku jest się kimś
tak bardzo dla was nikim.

Porośla, zagajniki, łąki i szuwary –
wszystko, co do was mówię, to monolog,
i nie wy go słuchacie.

Rozmowa z wami konieczna jest i niemożliwa.
Pilna w życiu pospiesznym
i odłożona na nigdy.

(Poznań, 1996)